Γάλλοι μελισσοκόμοι διοργάνωσαν συμβολική κηδεία για τις μέλισσες!

Γάλλοι μελισσοκόμοι διοργάνωσαν συμβολική κηδεία για τις μέλισσες, στο Παρίσι, διαμαρτυρόμενοι για την αλόγιστη χρήση φυτοφαρμάκων. Οι ακτιβιστές, που φορούσαν μελισσοκομικές στολές υποστηρίζουν ότι τα φυτοφάρμακα σκοτώνουν εκτός από τις μέλισσες και έντομα ζωτικής σημασίας για το οικοσύστημα.

Οι μελισσοκόμοι της Γαλλίας ζητούν εδώ και 20 χρόνια από τις κυβερνήσεις τους, να πάρουν αυστηρότερα μέτρα, αλλά δεν έχει γίνει τίποτα όπως υποστηρίζουν. Η συμβολική αυτή κηδεία διοργανώθηκε λίγες μέρες μετά την αποτυχία να προστεθεί και η γλυφοσάτη στις τρεις ουσίες που απαγορεύτηκαν (ιµιδακλοπρίδη, κλοθειανιδίνη και θειαμεθοξάμη). Αξίζει να σημειωθεί ότι έπειτα πραγματοποίησαν πορεία προς το προεδρικό μέγαρο, απαιτώντας να συναντηθούν με τον πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν, αλλά απωθήθηκαν από τους αστυνομικούς.

Advertisements

Βρέθηκε το αρχαιότερο ζωντανό δέντρο της Ευρώπης

Ένα πεύκο (Pinus heldreichii) που αναπτύσσεται στη νότια Ιταλία είναι 1.230 ετών, κερδίζοντας έτσι τον τίτλο του επιστημονικά χρονολογημένου πιο μεγάλου σε ηλικία δέντρου στην Ευρώπη. Επιπλέον, το αρχαίο πεύκο φαίνεται πως βιώνει μια ώθηση στην ανάπτυξη κατά τις τελευταίες δεκαετίες, όπου προστέθηκαν μεγαλύτεροι δακτύλιοι στον κορμό του, παρόλο που πολλά δέντρα στην περιοχή της Μεσογείου βιώνουν μείωση της ανάπτυξης.

Η ανακάλυψη δείχνει ότι ορισμένα δέντρα μπορούν να επιβιώσουν για αιώνες ακόμη και όταν είναι αντιμέτωπα με ακραίες αλλαγές στο κλίμα. Αυτό το αρχαίο πεύκο, για παράδειγμα, έχει επιβιώσει από μια κρύα περίοδο κατά τη διάρκεια των μεσαιωνικών χρόνων και έπειτα έζησε σε πολύ πιο υψηλές θερμοκρασίες, συμπεριλαμβανομένων περιόδων ξηρασίας. Αν αναλυθεί η ανάπτυξή του μέσα από τόσα χρόνια μεταβαλλόμενων συνθηκών, αυτό θα βοηθήσει τους επιστήμονες να καταλάβουν καλύτερα πώς τα δάση θα μπορούσαν να ανταποκριθούν στις σύγχρονες κλιματικές αλλαγές, λέει η ομάδα μελέτης.

«Η μελέτη τόσο μεγάλων σε ηλικία δέντρων είναι πολύτιμη για να προβλέψουμε καλύτερα τις μελλοντικές επιπτώσεις της αλλαγής του κλίματος στα δασικά οικοσυστήματα», λέει ο Maxime Cailleret από το Ελβετικό Ομοσπονδιακό Ινστιτούτο Δασών που μελετά τη θνησιμότητα των δένδρων. Ο Gianluca Piovesan από το Πανεπιστήμιο της Τοscia και οι συνάδελφοί του εντόπισαν το πεύκο σε μια απότομη, βραχώδη πλαγιά, ψηλά στα βουνά του Εθνικού Πάρκου Pollino.

Ενώ το δέντρο φαινόταν πολύ μεγάλο σε ηλικία, η ομάδα συνειδητοποίησε σύντομα ότι ο καθορισμός της πραγματικής ηλικίας του δεν θα ήταν τόσο απλός καθώς δεν μπορούσε να γίνει με χρονολόγηση των δακτυλίων του. Το κεντρικό τμήμα του δέντρου, το οποίο θα περιείχε τους αρχαιότερους δακτυλίους, έλειπε. «Το εσωτερικό του ξύλου ήταν σαν σκόνη – δεν το είδαμε ποτέ», λέει ο Alfredo Di Filippo, μέλος της ομάδας. «Έλειπαν τουλάχιστον 20 εκατοστά ξύλου, πράγμα που αντιπροσωπεύει πολλά χρόνια».

Οι ρίζες του δέντρου ήταν σε καλύτερη κατάσταση, οπότε η ομάδα αποφάσισε να ερευνήσει αν θα μπορούσε να αποκαλύψει την ηλικία του χρησιμοποιώντας μια νέα μέθοδο που συνδυάζει μερικές υπάρχουσες τεχνικές. Αν και τόσο ο κορμός και οι ρίζες ενός δέντρου παράγουν ετήσια δακτυλίους, μπορούν να αναπτυχθούν με διαφορετικούς ρυθμούς, κάτι που δεν κάνει εύκολο να συσχετιστεί η ανάπτυξή τους. Ωστόσο, τα δείγματα που χρονολογούνται από τις εκτεθειμένες ρίζες του επέτρεψαν στους ερευνητές να προσδιορίσουν πότε βλάστησε το δέντρο.

Η ομάδα ήταν στη συνέχεια σε θέση να διασταυρώσει την ανάπτυξη δακτύλων σε δείγματα ρίζας και κορμού για να αποκαλύψει τα χρόνια που λείπουν από τον κορμό. «Συνδυάζοντας αυτές τις δύο μεθόδους, κατορθώσαμε να καθορίσουμε το χρονοδιάγραμμα με μεγαλύτερη ακρίβεια», λέει ο Piovesan.

Η ηλικία του δέντρου είναι εντυπωσιακή, λαμβάνοντας υπόψη τον πυκνό ανθρώπινο πληθυσμό που αναπτύχθηκε στην περιοχή κατά τη διάρκεια των τελευταίων χιλιετιών, λέει ο Oliver Konter από το Πανεπιστήμιο του Mainz στη Γερμανία. Αυτός ο επιστήμονας είναι που εντόπισε ένα πεύκο 1.075 ετών στη βόρεια Ελλάδα και που έως τώρα θεωρούνταν το μεγαλύτερο σε ηλικία δέντρο στην Ευρώπη.

Οι δασικές εκτάσεις έχουν αξιοποιηθεί σε μεγάλο βαθμό από τους ανθρώπους σε αυτό το χρονικό πλαίσιο, καθώς η γη έχει χρησιμοποιηθεί για τη γεωργία και οι πόλεις έχουν εξαπλωθεί. Ωστόσο, απομακρυσμένες περιοχές, όπως αυτή η γη των αρχαίων πεύκων, γλίτωσαν λόγω της δυσκολίας στην πρόσβαση. Παρόλο που το πάρκο φιλοξενεί χιλιάδες πεύκα του είδους Pinus heldreichii, τα περισσότερα είναι ηλικίας μεταξύ 500 και 600 ετών. Η ομάδα διαπίστωσε μόνο τρία ακόμη που είναι πιθανό να είναι ηλικίας άνω των χιλίων ετών.

Οι λόγοι για την ευνοϊκή ανάπτυξη που παρουσιάζει το πεύκο είναι πιθανόν να είναι πολύπλοκοι. Εν μέρει, τα ψηλά βουνά έχουν το δικό τους μικροκλίμα, όπου οι θερμοκρασίες παραμένουν πιο δροσερές. Ο Piovesan και η ομάδα του πιστεύουν επίσης ότι έχει συμβάλει και η μείωση της ρύπανσης λόγω των πρόσφατων ευρωπαϊκών νόμων και των προσπαθειών επανόρθωσης.

Επιπλέον, η μοναδική βιολογία των δένδρων μπορεί να βοηθήσει το παλιό πεύκο να επιβιώσει. Σε αντίθεση με τα ζώα, η γήρανση δεν είναι προγραμματισμένη φυσικά, επομένως είναι θεωρητικά αθάνατα. Οι σεκόγιες που αναπτύσσονται σε ανέγγιχτα τοπία στις Η.Π.Α., μπορεί μερικές φορές να είναι χιλιάδες ετών. Τα κωνοφόρα, τα οποία αναπτύσσονται αργά, είναι γνωστό ότι ζουν μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, εν μέρει επειδή παραμένουν μικρότερα για μεγαλύτερα τμήματα της ζωής τους, καθιστώντας τα λιγότερο ευάλωτα σε ακραία γεγονότα όπως η ξηρασία και οι καταιγίδες.

Επιπλέον, τα παλιά δένδρα μπορεί να θεωρηθούν ζωντανοί οργανισμοί όταν στην πραγματικότητα ζουν μόνο μικρά μέρη αυτών. Στην περίπτωση του αρχαίου πεύκου, το μεγαλύτερο μέρος του στέμματος του πέθανε, αλλά θα μπορούσε ενδεχομένως να συνεχίσει να ζει σε αυτήν την κατάσταση για αιώνες περισσότερο.

Πηγή: www.lifo.gr με πληροφορίες από National Geogrpahic 

Η Pinus heldreichii (κοινές ονομασίες: Ρόμπολο, Bosnian pine, whitebark pine, Heldreich pine) εμφανίζεται σποραδικά σε όρη της Βαλκανικής χερσονήσου και σε ένα απομονωμένο σταθμό στη νότια Ιταλία (Καλαβρία). Η σημερινή της εξάπλωση θεωρείται υπολειμματική, σε σχέση με ευρύτερη της προπαγετωνικής περιόδου. Είναι είδος βραδυαυξές, προσαρμοσμένο στις συνθήκες της υπαλπικής ζώνης των υψηλών βουνών της Βαλκανικής. Υπάρχουν διάσπαρτοι μικροί πληθυσμοί P. heldreichii που επιβιώνουν σε βραχώδεις ασβεστο λιθικές πλαγιές σε υψόμετρα 2.200-2.650 m.

Στην Ελλάδα εμφανίζεται στη Β. Πίνδο, το Βούρινο, το Βέρμιο, τον Όρβηλο και τον Όλυμπο, σε υψόμετρα από 1.300 έως 2.600 m. Είναι το πλέον ψυχρόβιο από τα αυτοφυή είδη πεύκης. Αναπτύσσεται σε αβαθή πετρώδη εδάφη που εδράζονται σε ασβεστολιθικά ή υπερβασικά πετρώματα και σπανιότερα σε γρανίτες. Συχνά, σε χαμηλότερα υψόμετρα απαντά σε μικτά δάση με τη μαύρη πεύκη, ενώ σε μεγάλα υψόμετρα σχηματίζει αμιγές δάσος μέχρι τα δασοόρια.

Κοράκης, Γ., 2015. Δασική βοτανική. [ηλεκτρ. βιβλ.] Αθήνα: Σύνδεσμος Ελληνικών Ακαδημαϊκών Βιβλιοθηκών.

Ποια είναι τα τρία επικίνδυνα εντομοκτόνα που απαγόρευσε η ΕΕ;

Τρία νεονικοτινοειδή εντομοκτόνα που θεωρούνται επικίνδυνα για τις μέλισσες, η χρήση των οποίων είχε τεθεί υπό περιορισμό ήδη από το 2013, απαγορεύονται τελικά ολοκληρωτικά μετά από σχετική ψηφοφορία.

Πρόκειται για τις ουσίες: ιµιδακλοπρίδη (Imidacloprid) της Bayer CropScience, κλοθειανιδίνη (Clothianidin) των Takeda Chemical Industries και Bayer CropScience, καθώς και θειαμεθοξάμη (Thiamethoxam) της Syngenta. Η απαγόρευση αφορά πλέον όλες τις εξωτερικές καλλιέργειες, με μόνη εξαίρεση τη χρήση των εντομοκτόνων αυτών σε κλειστά θερμοκήπια, υπό τον όρο ότι τα φυτά που καλλιεργούνται σε αυτά δεν βγαίνουν από τον κλειστό χώρο του θερμοκηπίου.

Ποιες είναι όμως αυτές οι ουσίες; Η ιµιδακλοπρίδη είναι ένα νευροτοξικό εντομοκτόνο το οποίο δρα παρεμποδίζοντας τους νικοτινικούς υποδοχείς ακετυλοχολίνης με αποτέλεσμα την παράλυση του εντόμου και τελικά τον θάνατο. Είναι περισσότερο τοξικό για τα έντομα απ’ ότι για τα θηλαστικά. Συγκεκριμένα για την μέλισσα Apis mellifera θεωρείται μία από τις πιο τοξικές χημικές ουσίες που δημιουργήθηκαν ποτέ.

Χρησιμοποιήθηκε ευρέως στις Ηνωμένες Πολιτείες από το 1996, καθώς αντικατέστησε τρεις ευρείες κατηγορίες εντομοκτόνων. Το 2006 οι νομάδες μελισσοκόμοι των ΗΠΑ ανέφεραν μια περίεργα απότομη πτώση στις αποικίες μελισσών τους. Ανάλογες είχαν υπάρξει και στο παρελθόν, όμως αυτή τη φορά οι ενήλικες μέλισσες εγκατέλειπαν τις κυψέλες τους, μια συμπεριφορά που δεν είχε παρατηρηθεί ξανά στο παρελθόν. Το φαινόμενο ονομάστηκε Διαταραχή Κατάρρευσης Αποικίας (CCD) και παρά το γεγονός ότι η αιτία που το προκαλούσε είχε πολλούς παράγοντες που λειτουργούσαν συνδυαστικά, η ιµιδακλοπρίδη, επειδή αύξανε κατά πολύ την ευαισθησία των μελισσών στο παθογόνο Nosema, μια ενδημική ασθένεια του εντέρου τους, θεωρήθηκε ως η κυριότερη αιτία.

Η κλοθειανιδίνη είναι νεονικοτινοειδές εντομοκτόνο που δρα και αυτό στο κεντρικό νευρικό σύστημα των εντόμων. Είναι μια από αυτές τις χημικές ουσίες που δημιουργήθηκαν για να διαρκούν περισσότερο και να μη διασπώνται γρήγορα στο περιβάλλον. Μελέτες που έγιναν μετά το 2012 έδειξαν ότι μπορεί να αφήσει υπολείμματα στο έδαφος μέχρι και για 6930 ημέρες. Δηλαδή σχεδόν 19 χρόνια!

Η κλοθειανιδίνη δρα και μέσω της επαφής αλλά και μέσω της κατάποσης. Δεδομένου ότι η ουσία αυτή παραμένει για τόσο πολύ στο περιβάλλον και απορροφάται από τα φυτά, υποβάλει τα έντομα σε χρόνια έκθεση έχοντας ως αποτέλεσμα μακροπρόθεσμες επιπτώσεις, όπως τον εκφυλισμό των προνυμφών τους αλλά και επιδράσεις στη γονιμότητα της βασίλισσας.

Η θειαμεθοξάμη είναι και αυτή ένα πολύ επικίνδυνο νεονικοτινοειδές εντομοκτόνο. Η Διεθνής Οργάνωση Τροφίμων και Γεωργίας την χαρακτήρισε ως μέτρια επικίνδυνη για τον άνθρωπο, τα θηλαστικά και τα πουλιά, πολύ τοξική για την υδρόβια ζωή με μακροχρόνιες επιπτώσεις και εξαιρετικά τοξική για τις μέλισσες. Σε μια μελέτη που δημοσιεύτηκε στο PLoS One το 2012 παρατηρήθηκε ότι σε συγκεκριμένες δόσεις οι μέλισσες παρουσίασαν μείωση της δραστηριότητας συλλογής τροφής αλλά και μακρύτερες πτήσεις.

Από την πλευρά τους οι φαρμακευτικές εταιρίες χαρακτήρισαν την απόφαση θλιβερή. Συνεχίζουν να ισχυρίζονται ότι οι ουσίες αυτές, εφόσον χρησιμοποιούνται σύμφωνα με τις οδηγίες της  ετικέτας, δεν βλάπτουν τις μέλισσες και τους άλλους επικονιαστές. Επίσης αρκετοί αγρότες είναι σκεπτικοί για το κατά πόσον θα επηρεαστούν οι καλλιέργειες τους και πιστεύουν ότι αν αυτό συμβεί ίσως χρησιμοποιηθούν ακόμα πιο τοξικά φάρμακα. Κάποιοι άλλοι πάλι είναι επιφυλακτικοί και πιστεύουν ότι οι τρεις αυτές ουσίες απλώς θα αλλάξουν και την θέση τους θα πάρουν κάποιες άλλες. Ο χρόνος θα δείξει.

Η μαζική εξαφάνιση των εντόμων

Οι επιστήμονες έχουν αναγνωρίσει περίπου 2 εκατομμύρια είδη ζώντων οργανισμών. Κανείς δεν ξέρει πόσα ακόμα βρίσκονται εκεί έξω, αλλά και πόσα μπορεί να εξαφανιστούν πριν ακόμα έχουμε την ευκαιρία να τα συναντήσουμε.

Η Γη είναι γεμάτη ζωή. Τέσσερα δισεκατομμύρια χρόνια μετά την εμφάνιση των πρώτων μικροβίων στη γη και 200.000 χρόνια μετά την άφιξη των ανθρώπων, εξακολουθούν να ανακαλύπτονται νέα είδη. Για τους βιολόγους που ασχολούνται με τη συστηματική ταξινόμηση, τον κλάδο της Βιολογίας που έχει να κάνει με την κατάταξη των έμβιων όντων, το περασμένο φθινόπωρο έμοιαζε όπως ακριβώς και τα προηγούμενα. Δηλαδή, εξαιρετικό!

Ξεκίνησε με 95 νέα είδη σκαθαριών από τη Μαδαγασκάρη. Αλλά αυτό ήταν μόνο η αρχή, καθώς έπειτα ανακάλυψαν 10 μικροσκοπικές αράχνες από τον Ισημερινό και επτά αφρικάνικες αράχνες από τη Νότια Αφρική, όλες τους δηλητηριώδεις. Επίσης ένα οστρακόδερμο από τη Βραζιλία, επτά είδη δερμάπτερων, τέσσερις κινεζικές κατσαρίδες, μια νυκτόβια μέδουσα από την Ιαπωνία, δώδεκα σκουλήκια από τον πυθμένα του ωκεανού, τρία μαύρα κοράλλια από τις Βερμούδες, έναν βάτραχο των Άνδεων, του οποίου τα λαμπερά πορτοκαλί μάτια θύμιζαν τον Θεό του Ήλιου των Ίνκας, αλλά και αρκετά ακόμα.

Περίπου δύο εκατομμύρια είδη φυτών, ζώων και μυκήτων είναι γνωστά στην επιστήμη μέχρι στιγμής. Κανένας δε μπορεί να πει με σιγουριά πόσα ακόμα μένουν να ανακαλυφθούν. Αλλά ενώ ανακαλύπτονται χιλιάδες νέα είδη κάθε χρόνο, χιλιάδες άλλα φαίνεται ότι εξαφανίζονται. Θύματα μιας τεράστιας οικολογικής καταστροφής γνωστής ως η έκτη εξαφάνιση. Υπήρξαν πέντε τέτοιες καταστροφές στο παρελθόν. Η πιο διάσημη (και πρόσφατη) είναι η μαζική εξαφάνιση ειδών στο τέλος της Κρητιδικής περιόδου, όταν πλήγηκαν κυρίως τα είδη της ξηράς και εξαφανίστηκαν μεταξύ άλλων και οι Δεινόσαυροι. Αυτό συνέβη πριν από 66 εκατομμύρια χρόνια.

Το σκαθάρι Oxysternon conspicillatum από Νότια Αμερική.

Η μαζικότερη εξαφάνιση όμως που έχει καταγραφεί στην παλαιοντολογία, συνέβη πριν από 250 εκατομμύρια χρόνια κατά την Πέρμια περίοδο. Το 90% με 95% των υδρόβιων οργανισμών εξαφανίστηκαν, όπως και το 70% περίπου των χερσαίων! Για να μάθουμε σίγουρα αν βρισκόμαστε πριν από την έκτη εξαφάνιση, οι επιστήμονες πρέπει να καθορίσουν τόσο το ρυθμό με τον οποίο εξαφανίζονται σήμερα τα είδη, όσο και το ρυθμό με τον οποίο θα εξαφανίζονταν χωρίς την ανθρώπινη δραστηριότητα.

Το 2015, μια ομάδα αμερικανών και μεξικανών επιστημόνων, αφού κατέγραψε όλα τα γνωστά σπονδυλωτά, υποστήριξε ότι τα ζωικά είδη εξαφανίζονται έως και 100 φορές γρηγορότερα από ότι θα συνέβαινε χωρίς εμάς. Ένας ρυθμός εξαφάνισης αντίστοιχος με αυτόν των δεινοσαύρων. Όμως ο Terry Erwin, ένας θρύλος της τροπικής εντομολογίας, διαφωνεί. Υποστηρίζει ότι αυτές οι εκτιμήσεις δεν είναι ακριβείς, μιας και υπολογίζουν μια μικρή μερίδα της βιοποικιλότητας. Όταν πρόκειται για ασπόνδυλα, αλλά κυρίως έντομα, που αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος των ζωικών ειδών στον κόσμο, απλώς υποθέτουμε. Πιστεύει ότι οι οικολόγοι πρέπει να δώσουν μεγαλύτερη βαρύτητα στα ασπόνδυλα.

Ζούμε σε έναν κόσμο ασπόνδυλων. Από όλα τα γνωστά είδη ζώων, λιγότερα από 5% έχουν ραχοκοκαλιά. Περίπου το 70% είναι έντομα. Μόλις 1 στα 200 είναι θηλαστικό, εκ των οποίων ένα τεράστιο ποσοστό είναι τρωκτικά. Από την άποψη της ποικιλομορφίας των ειδών, τα θηλαστικά είναι μόνο μια χούφτα ποντίκια σε μια σφαίρα γεμάτη μυρμήγκια. Η μεγάλη πλειοψηφία αυτών των μυρμηγκιών είναι φυτοφάγα που προέρχονται από τις τροπικές περιοχές. Έτσι εάν προσεγγίσετε ολιστικά το ζήτημα, για να υπολογίσετε τον ρυθμό εξαφάνισης θα πρέπει να μελετήσετε πόσα είδη μυρμηγκιών χάνονται ανά ποικιλία τροπικού δέντρου.

Το μαύρο μυρμήγκι του κήπου Lasius niger.

Πριν όμως καταμετρήσετε τα είδη, θα πρέπει να τα ονομάσετε. Εδώ έρχονται οι ταξινομιστές. Η ιδέα των ειδών είναι από μόνη της μια σπαζοκεφαλιά για τους βιολόγους, επειδή τα είδη ζουν σε ένα κοινό περιβάλλον αλληλεπιδρώντας, καθιστώντας πολύ δύσκολη την διάκριση. Ο ευρύτερα αποδεκτός ορισμός προέρχεται από τον εξελικτικό βιολόγο Ernst Mayr, ο οποίος χαρακτήριζε ως είδη τις ομάδες ζώων που γεννούν μεταξύ τους, αλλά όχι με άλλους – τουλάχιστον όχι στην κανονική πορεία των γεγονότων. Για παράδειγμα αν αναγκάσετε μια ζέβρα να ζευγαρώσει με έναν γάιδαρο, θα δημιουργηθεί ένα υβρίδιο, όμως επειδή ένα τέτοιο ζευγάρωμα δεν θα συμβεί στη φύση, θεωρούμε τα δύο αυτά ζώα ως διαφορετικά είδη.

Οι ταξινομιστές δεν δίνουν ονόματα μόνο σε μεμονωμένα είδη, πρέπει επίσης να κατανοήσουν πως τα είδη συνδέονται μεταξύ τους. Στην ιστορία πολλοί προσπάθησαν να χωρέσουν τα πλάσματα του κόσμου σε ένα συνεκτικό σύστημα. Ο Αριστοτέλης προσπάθησε να ταξινομήσει όλες τις μορφές ζωής με βάση τα βασικά χαρακτηριστικά τους και ειδικότερα τον τρόπο με τον οποίο κινούνταν. Οι ακίνητοι οργανισμοί του δημιούργησαν τα περισσότερα προβλήματα. Πέρασε πάρα πολύ χρόνο στο νησί της Λέσβου προσπαθώντας να καταλάβει αν οι ανεμώνες και τα σφουγγάρια ήταν ζώα, φυτά ή κάτι ενδιάμεσο.

Η πραγματική επανάσταση στην ταξινόμηση ήρθε τον 18ο αιώνα, κατά την εποχή του Διαφωτισμού, κυρίως από τον Κάρολο Λινναίο ο οποίος δημιούργησε ένα εκτεταμένο σύστημα ταξινόμησης τόσο για τα φυτά όσο και για τα ζώα, το οποίο σήμερα μπορεί να έχει αλλάξει αρκετά, αλλά οι βασικές αρχές του παραμένουν ίδιες. Οι κατηγορίες, οι ταξινομικές μονάδες στις οποίες ομαδοποιούνται οι οργανισμοί, τοποθετούνται σε μια απ’ τις πολλές ταξινομικές βαθμίδες. Βασίλειο, συνομοταξία (φύλο), ομοταξία (κλάση), τάξη, οικογένεια, γένος και είδος. Η μεγαλύτερη καινοτομία του Λινναίου, και το σημαντικότερο στοιχείο του συστήματός του, είναι η χρήση της διωνυμικής ονοματολογίας που εισήγαγε.

Η αράχνη με τα μακριά πόδια Macropodia rostrata.

Μεταγενέστεροι βιολόγοι βρήκαν πολλά για να ανατρέψουν στο σύστημα του, όπως για παράδειγμα ότι ομαδοποίησε τους σκαντζόχοιρους και τις νυχτερίδες μαζί ως «άγρια ​​ζώα», όμως το επίτευγμα του Λινναίου δεν ήταν η δημιουργία των ίδιων των ομάδων, αλλά το σύστημα με το οποίο θα κατονομάζονται τα είδη. Είναι ένα εξαιρετικά αποτελεσματικό σύστημα και για την ονοματοδοσία αλλά και για την κατάταξη. Έτσι μπορούμε να πούμε ότι εμείς, οι Homo sapiens, είμαστε συγγενείς και διακριτοί από τους Homo erectus και Homo habilis.

Και ενώ οι επιστήμονες διαφωνούν μεταξύ τους για το αν οι κοραλλιογενείς ύφαλοι κινδυνεύουν από την κλιματική αλλαγή και τη μόλυνση των ωκεανών, αλλά και για το κατά πόσον αυτό θα επηρέαζε το υπόλοιπο οικοσύστημα, όλοι συμφωνούν ότι μια μαζική απώλεια των εντόμων θα επέφερε μια τεράστια κρίση. Τις διαστάσεις της οποίας οι εντομολόγοι έχουν ήδη αρχίσει να αντιμετωπίζουν.

Το 1982 ο Terry Erwin δημοσίευσε μια σύντομη επιστημονική διατριβή για το σκαθάρι. Προσπάθησε να υπολογίσει πόσα είδη σκαθαριών ζούσαν σε μια περιοχή 4 στρεμμάτων τροπικού δάσους στον Παναμά, όπου δούλευε. Για να το καταφέρει αυτό κάλυψε το έδαφος κάτω από ένα δέντρο με ένα πανί και στη συνέχεια ψέκασε το δέντρο με εντομοκτόνο. Αφού περίμενε αρκετές ώρες μέχρι να πέσουν νεκρά τα σκαθάρια, πέρασε αρκετούς μήνες ταξινομώντας τα όλα. Επανέλαβε το πείραμα σε όλα τα δέντρα που βρίσκονταν σε αυτά τα 4 στρέμματα και αυτό που βρήκε ήταν εκπληκτικό: περίπου 1.200 είδη ζούσαν σε κάθε δέντρο. Περισσότερα από 100 ζούσαν σε αυτό το συγκεκριμένο δέντρο και πουθενά αλλού! Έτσι κατέληξε στο συμπέρασμα ότι υπάρχουν 41.000 διαφορετικά είδη σε κάθε εκτάριο τροπικού δάσους και 30 εκατομμύρια είδη παγκοσμίως.

Το σκαθάρι βιολί Mormolyce phylloies.

Ωστόσο, πολλοί εντομολόγοι είναι σκεπτικοί σχετικά με τις εκτιμήσεις του Erwin και οι πιο πρόσφατες μελέτες τείνουν να τις αναθεωρήσουν κάπως. Παντού, τα ασπόνδυλα απειλούνται από την αλλαγή του κλίματος και την απώλεια ενδιαιτημάτων τους. Η αφθονία των εντόμων φαίνεται να μειώνεται ραγδαία, ακόμη και σε περιοχές όπου τα ενδιαιτήματά τους δεν έχουν υποστεί σημαντικές νέες απώλειες. Μια ανησυχητική νέα έκθεση από τη Γερμανία έδειξε 75% πτώση στους πληθυσμούς εντόμων από το 1989, γεγονός που υποδηλώνει ότι ενδέχεται να είναι ακόμη πιο επικίνδυνες από ό, τι πρότειναν προηγούμενες μελέτες.

Οι εντομολόγοι σε όλο τον κόσμο παρακολούθησαν αυτήν την παρακμή με αυξανόμενη ανησυχία. Ο Brian Fisher ένας εντομολόγος της Ακαδημίας Επιστημών της Καλιφόρνιας με ιδιαίτερη εμπειρία στα μυρμήγκια, έφτασε στη Μαδαγασκάρη το 1993, για να τα μελετήσει. Εντόπισε περισσότερα από 1000 νέα είδη μυρμηγκιών, συμπεριλαμβανομένων μερικών των οποίων οι ενήλικες τρέφονται αποκλειστικά με το αίμα των δικών τους μικρών, μια ομάδα που έχει αποκαλέσει “μυρμήγκια δράκουλα”. Από την εποχή που ο Fisher ξεκίνησε τις αποστολές στη Μαδαγασκάρη, η αποψίλωση των δασών επιταχύνθηκε και σήμερα μόνο το 10% των παρθένων δασών της παραμένει άθικτο.

Επειδή πολλά έντομα εξαρτώνται από ένα είδος φυτού για την επιβίωσή τους, οι καταστροφές που προκαλούνται από την αποδάσωση είναι τεράστιες. Ενώ δεν έχουμε ακόμα μια σαφή ιδέα για το τι συμβαίνει με τα έντομα σε επίπεδο ειδών, γνωρίζουμε σίγουρα ότι βρισκόμαστε εν μέσω κρίσης σε ότι αφορά το επίπεδο των πληθυσμών τους. Με απλά λόγια, αν και πολλά είδη εντόμων παραμένουν, ο συνολικός τους αριθμός μειώνεται δραματικά.

Ο σκόρος Neopalpa donaldtrumpi.

Αν και τα εντομοκτόνα κατηγορήθηκαν ως ο βασικός υπαίτιος για την απώλεια των εντόμων ο Erwin θεωρεί ότι τη μεγαλύτερη ζημιά την έχει κάνει η κλιματική αλλαγή. Η τοποθεσία που κάνει τις παρατηρήσεις του στον Ισημερινό είναι παρθένα. «Δεν υπάρχουν εντομοκτόνα εδώ, τίποτα», λέει. Αλλά σταδιακά, σχεδόν ανεπαίσθητα, στο χρόνο που ήταν εκεί, άλλαξε κάτι στην ισορροπία του δάσους. Ο Erwin και οι συνεργάτες του διαπίστωσαν ότι τα τελευταία 35 χρόνια το τροπικό δάσος του Αμαζονίου ουσιαστικά αργοπεθαίνει. Αν αυτή η τάση επρόκειτο να συνεχιστεί επ ‘αόριστον, οι συνέπειες θα ήταν καταστροφικές.

Τα έντομα είναι περισσότερα από κάθε άλλο είδος στον πλανήτη και από μία άποψη αυτά έχουν δημιουργήσει τον κόσμο έτσι όπως τον ξέρουμε. Επικονιάζουν τα φυτά και ο ρόλος τους στην τροφική αλυσίδα είναι τόσο σημαντικός όσο και του φυτοπλαγκτόν για την θάλασσα. Σύμφωνα με τον Έντουαρντ Όσμπορν Γουίλσον, γνωστού βιολόγου και θεωρητικού απ’ το Χάρβαρντ, χωρίς τα έντομα η ανθρωπότητα δεν θα αντέξει για πολύ. Σε λίγους μήνες τα αμφίβια, τα ερπετά, τα πτηνά και τα θηλαστικά θα εξαφανιστούν μαζί με τα ανθοφόρα φυτά. Ο πλανήτης θα γίνει ένας τεράστιος σωρός κομποστοποίησης, που θα καλύπτεται από κουφάρια και νεκρά δέντρα που αρνούνται να σαπίσουν.

Η Γη θα επιστρέψει στην Σιλούρια περίοδο, δηλαδή όπως ήταν πριν από 440 εκατομμύρια χρόνια, όταν η ζωή μόλις άρχιζε, ένα σιωπηλό μέρος γεμάτο με βρύα.

πηγή: The Guardian

Ήττα της Monsanto για τη γλυφοσάτη σε δικαστήριο της Καλιφόρνιας!

Στο ζιζανιοκτόνο γλυφοσάτη της Monsanto θα αναγράφεται πλέον: «πιθανά καρκινογόνο». Το δικαστήριο της Καλιφόρνιας απέρριψε την προσπάθεια της Monsanto να κρατήσει τους πολίτες στο σκοτάδι για πιθανούς κινδύνους από τα προϊόντα της.

Στο Σαν Φρανσίσκο, το 5ο  Περιφερειακό Εφετείο, τάχθηκε υπέρ της Πολιτείας της Καλιφόρνιας και του Κέντρου για την Ασφάλεια των Τροφίμων (CFS) επιβεβαιώνοντας ότι το ζιζανιοκτόνο γλυφοσάτη (glyphosate), δραστική ουσία του Roundup της Monsanto, θα αναγράφεται πλέον ως «πιθανά καρκινογόνο».

Η γλυφοσάτη είναι ένα ζιζανιοκτόνο ευρέος φάσματος το οποίο χρησιμοποιείται στη γεωργία, σε πάρκα ακόμη και σε κήπους σπιτιών. Είναι το πλέον χρησιμοποιούμενο φυτοφάρμακο στον κόσμο, κυρίως λόγω της καλλιέργειας των γενετικά τροποποιημένων καλλιεργειών (Roundup Ready της Monsanto) που είναι ανθεκτικές σε αυτό.

Το 2015, η Διεθνής Υπηρεσία Έρευνας για τον Καρκίνο (IARC) του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (WHO) κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η γλυφοσάτη είναι «πιθανώς καρκινογόνος». Στη συνέχεια η Υπηρεσία Αξιολόγησης Κινδύνου για την Περιβαλλοντική Υγεία της πολιτείας της Καλιφόρνιας (OEHHA), γνωστοποίησε την πρόθεσή της να καταγράψει τη γλυφοσάτη σύμφωνα με την «Πρόταση 65». Σύμφωνα με αυτή: «κανένα πρόσωπο δεν μπορεί να εκθέσει εν γνώσει του ή εκ προθέσεως οποιοδήποτε άτομο σε χημική ουσία που είναι γνωστό στο κράτος ότι μπορεί να προκαλέσει καρκίνο, γενετικές ανωμαλίες ή αναπαραγωγικές βλάβες, χωρίς προηγουμένως να δώσει σαφή και λογική προειδοποίηση. Η απόρριψη αυτού του χημικού προϊόντος σε πηγή πόσιμου νερού απαγορεύεται».

Η απόφαση του δικαστηρίου, είναι αποτέλεσμα της αγωγής που κατέθεσε ακολούθως η Monsanto. Το Κέντρο για την Ασφάλεια των Τροφίμων παρενέβη στην υπόθεση, υπερασπίζοντας την πρόταση για την καταγραφή της γλυφοσάτης ως πιθανά καρκινογόνος ουσία και το δικαίωμα του κοινού να γνωρίζει πότε εκτίθεται σε χημικές ουσίες που προκαλούν καρκίνο.

«Αυτή είναι μια τεράστια νίκη για όλους τους Καλιφορνέζους – και μια τεράστια απώλεια για τη Monsanto – καθώς υποστηρίζει το δικαίωμά μας να προστατεύσουμε τους εαυτούς μας και το περιβάλλον μας από την περιττή και ανεπιθύμητη έκθεση στο επικίνδυνο χημικό προϊόν γλυφοσάτη», δήλωσε δικηγόρος του CFS. «Όλοι οι καταναλωτές της Καλιφόρνια έχουν το δικαίωμα να γνωρίζουν ότι η γλυφοσάτη θεωρείται πιθανά καρκινογόνος και έτσι τώρα εξασφαλίζεται ότι το κοινό αποκτά αυτή τη γνώση», δήλωσε η Διευθύντρια του Κέντρου, συμπληρώνοντας: «Είμαστε ευχαριστημένοι που το δικαστήριο της Καλιφόρνιας απέρριψε την προσπάθεια της Monsanto να κρατήσει τους πολίτες στο σκοτάδι για πιθανούς κινδύνους από τα προϊόντα της».

Αυτά εκτυλίσσονται στην Αμερική. Στην Ευρώπη, παρόλο το κίνημα που αναπτύχθηκε τα τελευταία χρόνια ενάντια στη συγκεκριμένη ουσία, πρόσφατα δόθηκε πενταετής παράταση της άδειας κυκλοφορίας του συγκεκριμένου ζιζανιοκτόνου. Απόφαση στην οποία εναρμονίστηκε άμεσα κι η Ελλάδα.  Οι ιθύνοντες στην ΕΕ, που τόσο εξονυχιστικά εξετάζουν τα του ανταγωνισμού λόγω της επικείμενης εξαγοράς της Monsanto απ’ την Bayer δεν φαίνεται να εξετάζουν αντίστοιχα και όσα αφορούν την υγεία των καταναλωτών και το περιβάλλον.

Πηγή: yubanet.com via katiousa.gr

Δραματική η μείωση των εντόμων.

Οι επιστήμονες προειδοποιούν για έναν οικολογικό «αρμαγεδδώνα» έπειτα από τη δραματική πτώση του πληθυσμού των εντόμων. Τα τρία τέταρτα των ιπτάμενων εντόμων στη Γερμανία έχουν εξαφανιστεί κατά τα τελευταία 25 χρόνια και αυτό θα έχει σοβαρές συνέπειες για όλη τη ζωή στη Γη, λένε οι επιστήμονες.

Η κατάσταση είναι τραγική στις γεωργικές περιοχές. Οι ερευνητές θεωρούν ότι την μεγαλύτερη ευθύνη για αυτή την κατάσταση έχουν τα εντομοκτόνα και λιγότερο η κλιματική αλλαγή αλλά και η απώλεια των ενδιαιτημάτων τους. Αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση είναι πολύ πιθανό τα επόμενα χρόνια, η παραγωγική δυνατότητα των εντόμων να μειωθεί στο ελάχιστο δυνατό, με άμεση συνέπεια τη ολοκληρωτική εξαφάνισή τους.

«Τα έντομα αποτελούν περίπου τα δύο τρίτα της ζωής στη Γη [αλλά] υπήρξε κάποια τρομακτική πτώση», δήλωσε ο καθηγητής Dave Goulson του Πανεπιστημίου του Sussex, που πήρε επίσης μέρος στη νέα μελέτη. «Φαίνεται ότι φτιάχνουμε τεράστιες εκτάσεις γης που είναι αφιλόξενες στις περισσότερες μορφές ζωής (έντομα) και τώρα βρισκόμαστε σε μία πορεία προς τον οικολογικό «Αρμαγεδδώνα». Αν χάσουμε τα έντομα τότε όλα θα καταρρεύσουν», τόνισε.

Η έρευνα,δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Plos One.

Δουλεύοντας με τις μέλισσες αναγκάστηκα να μετακινούμαι προς τον κάμπο για το ξεχειμώνιασμα και πράγματι παρατήρησα ότι ο αριθμός και η ποικιλία των εντόμων που συναντώ στα άνθη του κάμπου είναι πολύ μικρότερη σε σχέση με αυτή του βουνού. Ο κυριότερος λόγος είναι φυσικά τα φυτοφάρμακα και το πρόβλημα είναι πως οι ίδιοι οι αγρότες δεν καταλαβαίνουν πως έτσι κάνουν κακό στις καλλιέργειες τους, μιας και αυτές πλέον δεν γονιμοποιούνται το ίδιο καλά.

Αγωνία μελισσοκόμων για την καταστροφή των πεύκων της Θάσου

Σε έξαρση βρίσκονται τον τελευταίο χρόνο φλοιοφάγα έντομα που προσβάλλουν το πεύκο στη Βόρεια Θάσο, σε Ραχώνι, Λιμένα, Παναγία, προκαλώντας ξηράνσεις. Η ξήρανση είναι αποτέλεσμα φυσικής επιλογής, αλλά, στην προκειμένη περίπτωση, προβληματίζει η αύξηση του πληθυσμού. Οι δασολόγοι εκτιμούν πως, όταν αυξηθεί ο φυσικός εχθρός των εντόμων, θα επέλθει ισορροπία.

Ο πρόεδρος του Αγροτικού Μελισσοκομικού Συνεταιρισμού Μαριών Θάσου, Θανάσης Κοπανούδης, μεταφέρει την αγωνία του. «Το δάσος, αντί να πρασινίζει, κιτρινίζει. Πολλά πεύκα είναι ξεραμένα και πολλά άρχισαν να κιτρινίζουν». Σημειώνει ότι ενώ υπήρξε κινητικότητα το φθινόπωρο και κόπηκαν πεύκα, τώρα παρατηρείται στασιμότητα. «Έκοψαν μέρος των πεύκων και τα υπόλοιπα έμειναν». Τα μελίσσια βρίσκονται τώρα σε θερμότερα κλίματα, γιατί το πεύκο δίνει μετά τις 15 Μαρτίου» εξηγεί.

Στη Βόρεια Θάσο, έγιναν καρπώσεις, ώστε να απομακρυνθούν τα προσβεβλημένα δέντρα και να αποτραπεί ο κίνδυνος πυρκαγιάς. Έχουν κοπεί 1.000 χωρικά κυβικά μέτρα καυσόξυλου από την περιοχή του Λιμένα και αναμένεται να κοπούν άλλα τόσα, καθώς οι εργασίες βρίσκονται σε εξέλιξη.

«Αν ξεραθούν τα πεύκα, δεν πλήττονται μόνο οι Έλληνες μελισσοκόμοι, καθώς στη Θάσο καταφθάνουν μελισσοσμήνη από όλη την Ελλάδα. Αν γίνει κίτρινο το δάσος, θα υπάρξουν συνέπειες στον τουρισμό, γιατί το νησί δεν θα είναι πλέον καταπράσινο. Πέρυσι, ήταν όλα πράσινα και τώρα βλέπουμε κίτρινες συστάδες», καταλήγει.

Ο δασολόγος στο Δασαρχείο Θάσου, Γιώργος Ράνης, εξηγεί ότι τα συμπτώματα εμφανίστηκαν πριν από δύο χρόνια και τα πράγματα χειροτέρεψαν το τελευταίο έτος. «Οι ξηράνσεις είναι αποτέλεσμα προσβολής του προηγούμενου έτους. Το έντομο μπαίνει εντός του ατόμου πεύκης και δημιουργεί στοές μέσα στο φυτό, με αποτέλεσμα να μη γίνεται σωστή κυκλοφορία στο δέντρο και να ξεραίνεται. Τα νέα έντομα που δημιουργούνται κάθε άνοιξη πετούν στα αμέσως επόμενα, γι’ αυτό στην απομάκρυνση περιλαμβάνεται και η κοπή των πρώτων ασυμπτωματικών στα τελευταία ξηρά». Από τον δήμο, όπου ανήκει το δάσος στη Βόρεια Θάσο, έγιναν καρπώσεις, ώστε να απομακρυνθούν τα προσβεβλημένα και να αποτραπεί ο κίνδυνος πυρκαγιάς. Σημειώνεται ότι έχουν κοπεί 1.000 χωρικά κυβικά μέτρα καυσόξυλου από την περιοχή του Λιμένα και αναμένεται να κοπούν άλλα τόσα, καθώς οι εργασίες βρίσκονται σε εξέλιξη.

πηγή: ypaithros.gr